Salamat sa Buhay Mo

Matagal-tagal na rin pala ang huling entry ko sa blog na ito. Na-miss kong mag sulat. Ang daming nangyari... 

Sinimulan ko ang blog na ito para magkaroon ako ng outlet kung saan pwede kong isulat ang mga bagay-bagay, suhestiyon na rin ito ng namayapa kong Briton na amo. Sabi niya, therapeutic daw ito. Totoo naman.

Ang bata-bata ko pa... Natatawa at nahihiya ako sa mga naisulat ko dito. Kung anu-ano nalang pala talaga. 🤣

Nabanggit ko nga na ang daming nangyari sa buhay ko nitong mga nakaraang taon. Alam ko kayo din, lalo na nitong nakalipas na tatlong taon. 

Hindi Ko na Kaya

Ang bigat na, ang sakit-sakit na! Saan ba ako nagkulang? Binigay ko naman lahat. Lahat-lahat! Pucha, kulang pa rin ba? Ubos na ubos na ako eh!

Hindi ko na alam kung hanggang saan pa ang kaya ko. Ramdam kong kunting-kunti na lang, mapuputol na 'tong pisi ko.

Sa sobrang pagmamahal ko sa inyo, lumalaki na mga ulo niyo. Kailangan ko na yata kayong tikisin, kahit mahirap sa loob ko. Kahit gusto ko ibigay mga gusto niyo. Pero sobra na kasi eh. Ako na nahihirapan!

Tangina! Bakit ba umabot sa ganito? :'(

Nahihirapan Pero Lumalaban

Ang tagal ko na palang hindi nakakapagsulat dito. Ewan ko ba, wala talaga akong ganang magsulat nitong nakaraan. Ang dami kong planong isulat pero pag sinusubukan ko nang magsulat, parang bulang naglalaho lang ang mga saloobin na gusto kong isulat.

Nahihirapan na ako sa buhay ko. Ang dami-dami kong problema, ang dami-daming trahedya ang nangyayari sa pamilya ko. Pero kahit pa ganoon ay pilit pa rin akong nagpapakatatag para sa pamilya ko. Lumalaban kahit lugmok na lugmok na.

Ngingiti-ngiti ako sa harap nila, pero pag ako nalang mag-isa, nag-uunahan sa pagdaloy ang aking mga luha.

Hinga-hinga din!

Ang tagal ko nang nagtatrabaho pero ngayon ko lang naisip na kailangan ko ding huminga, na kailangan ko ding i-enjoy ang buhay ko habang kaya ko pa gumagala.

It’s also a good opportunity to get new ideas, to see new places, meet new people – kahit tatlong araw lang. Tatlong araw lang na pahinga. Tatlong araw na pagliliwaliw at paglibang sa sarili. Tatlong araw na pag limot sa problema.

Sa loob ng tatlong araw na ito, gusto kong kumain ng masarap na pagkain. Gusto kong pumunta sa mga lugar na hindi ako pamilyar (pero safe, syempre). Pero gusto ko din magmukmok sa loob ng hotel room. Ang gulo ko, diba?

Pero sa totoo lang, gusto ko lang lumayo kahit sandali.
Next week na pala ang gala ko. Balitaan ko kayo soon.

Ayaw mo na ba?

Mahal ko, bakit nararamdaman kong lumalayo na ang loob mo sa akin? Ayaw mo na ba? Pagod ka na ba? Nagsasawa ka na ba?

Sabihin mo naman. Pagod na akong magpakatanga. Mahal mo pa ako o hindi na. Yun lang yun.
Kahit sabihin mo pang mahal mo pa rin ako at masaya ka pa rin sa akin, iba ang ipinaparamdam mo sa akin.

God will give you the power to what's right, even when you feel all wrong. #sunrise #nofilter #philippines #beach

A post shared by E 💕 (@marie.eds) on Aug 2, 2017 at 5:41am PDT

Namimiss ko na ang dating ikaw. Ang dating tayo. Saan na ba napunta yun? Please lang, kung ayaw mo na talaga. Sabihin mo lang, huwag mo na akong paasahin pa. Pagod na kasi ako na ako na lang palagi umiintindi, ako na lang palagi nage-effort para lang magkausap tayo.

Mahal kita. Walang duda yun! Kaya kung sabihin mo mang ayaw mo na, matatanggap ko yun. Kasi nga mahal kita at kahit masakit, papalayain kita.

SOBRA NA BA?

Nahihirapan na ako. Di ko naman kasi inasahan na ganito kahirap eh. Pero kahit sobrang hirap at sakit na, hindi ko kayang bumitaw. Ngayon pa ba? Magtatatlong taon na kami.

Photo not mine. Grabbed from www.ef.com

Pero ang hirap pala pag pakiramdam mong ikaw na lang ang lumalaban para sa relasyon niyo. Yung pakiramdam na unti-unti na siyang lumalayo. Hindi man niya sabihin, pero nararamdaman mo... sa bawat sagot niya, sa bawat sinasabi niya, sa bawat ginagaw niya.

Paano Aayusin Kung Ayaw na Makipag-ayos pa?

Sa isang relasyon, hindi maiiwasan ang mga pagkakataon na hindi kayo magkakaunawaan. Kahit gaano pa kaganda ang inyong samahan, dadating at dadating talaga sa puntong magtatalo kayo sa mga bagay-bagay; malaki man ito o maliit. Ngunit papaano niyo ito aayusin kung ang isa sa inyo ay sawa na at ayaw nang makipag-ayos pa?

Naisip ko lang bigla, paano nga ba? Ikaw, alam mo sa sarili mo na gusto mo pang lumaban at ayusin ang relasyon ninyo, pero siya sumusuko na. Diba, parang ang sakit? Hindi parang, masakit talaga.

Hindi Na Muna

Tatlong buwan na rin simula noong umuwi ako dito sa probinsya. Bakasyon lang dapat 'to eh, kaso napahaba at napasarap ito hanggang sa nagsanga-sanga na ang mga pangyayari at ganoon rin ang mga naging desisyon ko.

Namimiss ko na ang Maynila at pati na rin ang mga ingay at usok nito (weird, alam ko). Namimiss ko na ang mamuhay mag-isa. Namimiss ko na gawin ang mga bagay-bagay na gusto ko na di na kailangan pang magpaalam kaninuman. Sa madaling salita, nakakamiss maging independent at masolo ang buong bahay.

Ang Taba Ko Na!

Naiinis ako sa sarili ko, kasi kahit anong diet ang gawin ko, kahit anong exercise ang gawin ko, di pa rin nababawasan ang timbang ko. Meron akong PCOS at isa nga yan sa mga hadlang sa pagbabawas ko ng timbang.

photo grabbed from www.quotesaboutfriendship.info

Mga Takot Ko Ngayong 2017

Isang buwan na rin pala ang nakalipas mula noong huli kong post sa blog na ito. Medyo wala akong gana na magsulat nitong nakaraan, pero babawi ako. Isa kasi sa mga goals sa taong ito ay maging mas aktibo na sa mga blogs ko. 

Marami akong gustong magawa at makamit sa taong 2017, pero marami ring takot na kaakibat ang mga ito.

Ito ang ilan sa mga ikinakatakot ko:

Ang Sarap sa Pakiramdam

Sabi ng ibang tao, hindi daw biro ang responsibilidad na dala-dala ko sa murang edad pa lang. Nginingitian ko lang. Pero minsan, masarap sa pakiramdam na merong pumupuri sa mga nagawa at ginagawa mo. Naranasan niyo na ba yun?

Ang Hirap Mag-budget

Halos mag-iisang taon na akong namumuhay mag-isa. Hindi naman ako maluhong tao, pero sinusuportahan ko ang pamilya ko at ako lang ang inaasahan.

Hindi steady ang income ko. Minsan malaki ang kinikita ko sa isang buwan, minsan naman mababa. Kapag nagkaganoon, napipilitan akong manghiram ng pera sa mga kakilala ko para lang may maibigay ako sa pamilya ko. Kahit nga wala ng para sa akin ay ayos lang, basta mayroong para sa kanila.

Kaso minsan, nahihirapan na talaga ako. Ang hirap-hirap talaga mag-budget, lalo na't sapat lang ang kinikita mo.

Kung Hindi Ka Na Masaya, Bumitiw Ka Na!

Habang nakikinig ako sa awitin ni Jay R na Sa Isip Ko, hindi ko mapigilang maisip ang sitwasyon ng isa kong kaibigan. Ibinabahagi ko kasi sa kanya ang mga pangyayari sa buhay ko, siya naman ay ganoon din sa akin.

Sa kanyang pahintulot, ibabahagi ko dati ang kanyang pinagdadaanan. Isang tao na ang relasyon nila ng kanyang nobyo, at noong nakaraang buwan ay nagkalayo sila dahil kailangan ng kaibigan kong maghanapbuhay sa malayo. Pero simula noong nagkalayo na sila, panay na ang di pagkakasundo nila. Halos araw- araw na yung away nila. Tinanong ko siya minsan kung ano ba ang dahilan... sabi naman niya panay daw selos ng nobyo niya kahit wala namang katutoran. Kahit na mga pinsan niyang lalaki (na kasama niya sa trabaho) ay pinagseselosan din nito. Napaka-insecure din umano ng kanyang nobyo.

Photo grabbed from longdistancerelationships.net

Ipon-ipon din pag may time

Napapansin ko lang kung gaano na ako kaiba mag-isip ngayon kumpara noong isang taon. Dati, pag nagka pera  waldas agad. Ngayon, pag dumating ang sahud, sampung porsyento ng kita ko inilalagay ko sa savings tapos yung natira pinaghahatian na sa mga bills, tuition, mga utang, pang araw-araw na gastos at iba pa.

Medyo Magulo na Masaya

Grabe! Medyo nagulat ako sa simula ng taong ito. Sobra-sobrang problema ang hinarap at haharapin ko, at take note, Pebrero pa lang ngayon. Mukhang magiging puno ng hamon ang taon na ito para sa akin.

Pag may problema ako, sinusubokan ko talagang wag ng ipaalam sa pamilya ko. Ayaw kong mamroblema sila. Nagta-trabaho nga ako para mabawasan ang problema (a.ka. kahirapan) ng mga magulang ko. Ipinangako ko na rin yan sa sarili ko simula noong nagtapos ako ng hayskul, na magsisikap ako mai-angat sa buhay ang pamilya ko.

Imahe mula sa inspirably.com

Likas na Palangiti ang mga Pinoy

Ngayon ko lang napatunayan kung gaano katatag ang pamilyang Filipino. Kahit gaano pa kalaki ang problemang hinaharap natin, kapag kapiling natin ang ating mga pamilya, tila gumagaan ang lahat.

Kakaiba ang pamilyang Filipino, kasi nagagawa pa nating tumawa kahit na may mga mabibigat tayong problemang pilit nating binibigyang solusyon.

Photo grabbed from itsmeiarmie.blogspot.com

Ngiti lang, ngiti lang pag mayroong problema
Ngiti lang, daanin sa ngiti at tawa
Maari ngayon di mo malaman
Ang mga sagot sa mga katanungan
Ngiti lang, maaayos din yan, ngiti lang

Sa Paglipas ng Panahon

Ang bilis ng paglipas ng panahon. Parang kailan lang noong nagsimula akong ibahagi ang buhay ko sa mundo sa pamamagitan ng aking mga blogs. Ngayon, ay pang-limang taon ko na sa mundo ng blogging. Kinse anyos lamang ako ng magsimula akong magsulat ng mga kung anu-ano, ngayon ay bente anyos na ako.

Aaminin ko, may mga pagbabago akong napansin sa sarili ko sa nakalipas na limang taon ng buhay ko. Mga pagbabago sa mga paghahayag ko ng aking mga saloobin, sa aking ugali at sa aking point of view sa buhay. Dati-rati, talagang binabahagi ko lahat ng aking mga nararamdaman sa mga social media at kung anu-anong mapasok sa utak ko. Wala pa sa akin ang kahulugan ng privacy noon kaya share lang ng share ng mga kung anu-ano tungkol sa buhay ko.

Magulong Pag-iisip

Kumusta kayo? Ngayon lang ako napadalaw sa munti kong blog na ito. Medyo naging busy sa buhay sa labas ng internet. Nandito na naman ako para magbahagi ng aking saloobin at nararamdaman. Panibagong drama na naman!

Wala akong direksyon sa pagsisimula ko habang sinusulat ko ito. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan ng post na ito. Sadyang magulo lang talaga ang pag-iisip ko ngayon at wala akong mabahagian ng mga nararamdaman at naiisip ko, kaya naisip ko na dito ko na lang ilabas ang kung ano man itong mga tumatakbo sa isip ko. Kaya po sana ay sumakay kayo sa trip kong ito. Nawa ay maintindihan nyo kung ano man ang maisulat ko.

Wag Abuso!

Naiinis ako! Ang nanay ko ay sadyang napakabuting tao talaga, hindi ako bias dito kasi kahit sino ang tanungin nyo dito sa may amin, halos siguro lahat pinagbigyan ng nanay ko sa tuwing nangangailangan sila. Wala naman akong problema sa pagiging mapag-bigay ng nanay ko, kasi kung meron lang kami, magbibigay naman kami eh.

Napuno lang siguro ako ngayon. Halos araw-araw ko nakikita yung taong to na kung makapambili, akala mo naman wala ng bukas (kung may pera sila) pero kung wala, andun sa bahay... grabe kung maka-puri sa nanay ko, sa akin, sa bahay namin. Hindi sa kung anu-ano man ha, pero halatang ang plastik lang. Pero kung meron silang pera, ni-anino di mo makikita sa bahay namin tapos sisiraan pa kami.

Ngayon mas kumulo ang dugo ko at uminit ulo ko... kasi ultimo kahoy na panggatong, hihiramin daw? Nakakaloka!!! Si mama naman, natural na maawain at matulongin, oo lang ng oo. Kaya umalma na ako! Di ako pumayag na pati kahoy na panggatong ay hihiramin pa. Pinaghirapan yung sibakin ng tatay ko at ibibigay na lang ng basta-basta, tapos pag meron sila, parang wala lang. Dadaan-daanan lang kami dito.

Sinabihan ko rin si Mama na tama na. Nakapagbigay ka na, tama na yun. Wag naman pati mga ganyang bagay ibibigay mo pa. Masasanay yung tao eh. Hiram ng hiram, wala namang trabaho. Nagiging tamad sila! Tama na yung nabigyan natin sila ng bigas at uulamin. Sila na bahala kung paano nila lulutoin yun!

Pasensya na po. Kailangan ko lang tong ilabas kasi ang sakit-sakit na sa dibdib. Sana naman yung mga tao maghanap din ng paraan para mabuhay kasi di naman sa lahat ng panahon makakatulong tayo. Naghihirap din kami. Marami kami kaya sana maintindihan nila.

Kung mayaman lang talaga ako, tutulongan ko lahat hanggang sa makakaya ko. Kaya lang, hindi eh. Yung kita ko, tama lang sa pang araw-araw na gastusin namin. Sana nakikita nila yun o baka sadyang nagbubulag-bulagan lang.

Kahapong Nagdaan

May mga kaganapan sa nakaraan mo na gusto mo ng kalimutan, pero kahit anong limut ang gawin mo... sadya talagang bumabalik sila. Ewan ko kung ano bang ibig sabihin ng biglaang paglitaw ng mga alaala sa aking balintataw na ayaw ko naman na maalala pa.

Kung hatid nito ay pasakit lang na kagaya ng nakaraan, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Dapat bang harapin ko ito ng buong tapang ngayon dahil dati, ito'y aking tinakbuhan?