Paano Ba?

Ang hirap-hirap gampanan ang papel ng isang magulang. Hindi ko na alam kung saan ko pa hinuhugot tong lakas ko ngayon. Ilang taon na rin na ako ang tumatayong magulang ng mga kapatid ko, at akala ko masasanay ako sa ingay, iyakan, awayan, at lahat ng drama. Pero hindi. Mas humihirap siya habang tumatagal.

Ginagawa ko naman lahat. Kinakaya ko naman lahat. Pero bakit ganun? Parang wala pa ring pagbabago. Hindi na matapos-tapos ang gulo.

Tao lang din ako. May hangganan. Punong-puno na ako. Di ko na alam ano pang gagawin ko para mapalaking maayos ang mga kapatid ko.

Darna, paano ba? Pahiram naman ng bato mo. Baka sakaling kayanin ko ang mga parating pang taon sa buhay ko.

Hindi Ko na Kaya

Ang bigat na, ang sakit-sakit na! Saan ba ako nagkulang? Binigay ko naman lahat. Lahat-lahat! Pucha, kulang pa rin ba? Ubos na ubos na ako eh!

Hindi ko na alam kung hanggang saan pa ang kaya ko. Ramdam kong kunting-kunti na lang, mapuputol na 'tong pisi ko.

Sa sobrang pagmamahal ko sa inyo, lumalaki na mga ulo niyo. Kailangan ko na yata kayong tikisin, kahit mahirap sa loob ko. Kahit gusto ko ibigay mga gusto niyo. Pero sobra na kasi eh. Ako na nahihirapan!

Tangina! Bakit ba umabot sa ganito? :'(

Nahihirapan Pero Lumalaban

Ang tagal ko na palang hindi nakakapagsulat dito. Ewan ko ba, wala talaga akong ganang magsulat nitong nakaraan. Ang dami kong planong isulat pero pag sinusubukan ko nang magsulat, parang bulang naglalaho lang ang mga saloobin na gusto kong isulat.

Nahihirapan na ako sa buhay ko. Ang dami-dami kong problema, ang dami-daming trahedya ang nangyayari sa pamilya ko. Pero kahit pa ganoon ay pilit pa rin akong nagpapakatatag para sa pamilya ko. Lumalaban kahit lugmok na lugmok na.

Ngingiti-ngiti ako sa harap nila, pero pag ako nalang mag-isa, nag-uunahan sa pagdaloy ang aking mga luha.

Ayaw mo na ba?

Mahal ko, bakit nararamdaman kong lumalayo na ang loob mo sa akin? Ayaw mo na ba? Pagod ka na ba? Nagsasawa ka na ba?

Sabihin mo naman. Pagod na akong magpakatanga. Mahal mo pa ako o hindi na. Yun lang yun.
Kahit sabihin mo pang mahal mo pa rin ako at masaya ka pa rin sa akin, iba ang ipinaparamdam mo sa akin.

God will give you the power to what's right, even when you feel all wrong. #sunrise #nofilter #philippines #beach

A post shared by E 💕 (@marie.eds) on Aug 2, 2017 at 5:41am PDT

Namimiss ko na ang dating ikaw. Ang dating tayo. Saan na ba napunta yun? Please lang, kung ayaw mo na talaga. Sabihin mo lang, huwag mo na akong paasahin pa. Pagod na kasi ako na ako na lang palagi umiintindi, ako na lang palagi nage-effort para lang magkausap tayo.

Mahal kita. Walang duda yun! Kaya kung sabihin mo mang ayaw mo na, matatanggap ko yun. Kasi nga mahal kita at kahit masakit, papalayain kita.

Hindi Na Muna

Tatlong buwan na rin simula noong umuwi ako dito sa probinsya. Bakasyon lang dapat 'to eh, kaso napahaba at napasarap ito hanggang sa nagsanga-sanga na ang mga pangyayari at ganoon rin ang mga naging desisyon ko.

Namimiss ko na ang Maynila at pati na rin ang mga ingay at usok nito (weird, alam ko). Namimiss ko na ang mamuhay mag-isa. Namimiss ko na gawin ang mga bagay-bagay na gusto ko na di na kailangan pang magpaalam kaninuman. Sa madaling salita, nakakamiss maging independent at masolo ang buong bahay.

Ang Taba Ko Na!

Naiinis ako sa sarili ko, kasi kahit anong diet ang gawin ko, kahit anong exercise ang gawin ko, di pa rin nababawasan ang timbang ko. Meron akong PCOS at isa nga yan sa mga hadlang sa pagbabawas ko ng timbang.

photo grabbed from www.quotesaboutfriendship.info

Mga Takot Ko Ngayong 2017

Isang buwan na rin pala ang nakalipas mula noong huli kong post sa blog na ito. Medyo wala akong gana na magsulat nitong nakaraan, pero babawi ako. Isa kasi sa mga goals sa taong ito ay maging mas aktibo na sa mga blogs ko. 

Marami akong gustong magawa at makamit sa taong 2017, pero marami ring takot na kaakibat ang mga ito.

Ito ang ilan sa mga ikinakatakot ko:

Ang Sarap sa Pakiramdam

Sabi ng ibang tao, hindi daw biro ang responsibilidad na dala-dala ko sa murang edad pa lang. Nginingitian ko lang. Pero minsan, masarap sa pakiramdam na merong pumupuri sa mga nagawa at ginagawa mo. Naranasan niyo na ba yun?

Ang Hirap Mag-budget

Halos mag-iisang taon na akong namumuhay mag-isa. Hindi naman ako maluhong tao, pero sinusuportahan ko ang pamilya ko at ako lang ang inaasahan.

Hindi steady ang income ko. Minsan malaki ang kinikita ko sa isang buwan, minsan naman mababa. Kapag nagkaganoon, napipilitan akong manghiram ng pera sa mga kakilala ko para lang may maibigay ako sa pamilya ko. Kahit nga wala ng para sa akin ay ayos lang, basta mayroong para sa kanila.

Kaso minsan, nahihirapan na talaga ako. Ang hirap-hirap talaga mag-budget, lalo na't sapat lang ang kinikita mo.

Heto na naman tayo...

Pagod na ako.

Yan lang nasa isip ko ngayon. Di ko na maintindihan sarili ko. Nalulungkot ako na galit, sa dahilan na hindi ko naman matukoy. Bes, nakakapraning na!

Siguro masyadong madami lang siguro akong pinoproblema at iniisip. Yung feeling na pasan ko ang daigdig, alam mo yun?  Bipolar ba ako or baka PMS lang 'to? Alam nyo kasi, hindi ko matukoy kung nagpi-PMS na ako... hindi regular ang dalaw ko.

Iritado ako sa halos lahat ng bagay... kahit sa napakaliit na bagay o dahilan. Naiinis na nga ako sa sarili ko eh. Hindi ko maespeling! Sarap tadyakan ng sarili ko, pramis!

Parang may sasabog sa loob ko... parang kunti na lang, isang maling galaw lang, sabog na.

Pagpasensyahan nyo na itong post ko, talagang walang saysay... gusto ko lang mailabas tong nararamdaman ko kahit papano. Haaay! Ang hirap kasi ng wala kang makwentuhan. 

Salamat Panginoon!

Medyo hindi naging maganda ang mga nakaraang araw ko, pero ngayon, kahit may kunting problema pa rin, nagpapasalamat ako sa Panginoon kasi tinupad Niya ang isa sa mga dasal ko.

Medyo nagkalamat kasi ang relasyon namin at ng mga kapatid ng Mama ko. Halos dalawang taon din na wala kaming kibuan, ni kahit sa Facebook man lang. Pero ngayon, pakiramdam ko, simula na ang pagbabalik ng dating magandang samahan naming lahat.

Ngayon lang kasi uli nag reach out sa akin ang mga nakababata kong mga pinsan. Ang sarap lang sa pakiramdam na marinig uli mula sa kanila na tinatawag nila akong 'ate'. Maliban kasi sa mga kapatid ko, sanay akong halos lahat tinatawag akong ate.

Litratong kuha noong 2013 habang nanonood ng pelikula ang mga pinsan ko.

Medyo Magulo na Masaya

Grabe! Medyo nagulat ako sa simula ng taong ito. Sobra-sobrang problema ang hinarap at haharapin ko, at take note, Pebrero pa lang ngayon. Mukhang magiging puno ng hamon ang taon na ito para sa akin.

Pag may problema ako, sinusubokan ko talagang wag ng ipaalam sa pamilya ko. Ayaw kong mamroblema sila. Nagta-trabaho nga ako para mabawasan ang problema (a.ka. kahirapan) ng mga magulang ko. Ipinangako ko na rin yan sa sarili ko simula noong nagtapos ako ng hayskul, na magsisikap ako mai-angat sa buhay ang pamilya ko.

Imahe mula sa inspirably.com

Magulong Pag-iisip

Kumusta kayo? Ngayon lang ako napadalaw sa munti kong blog na ito. Medyo naging busy sa buhay sa labas ng internet. Nandito na naman ako para magbahagi ng aking saloobin at nararamdaman. Panibagong drama na naman!

Wala akong direksyon sa pagsisimula ko habang sinusulat ko ito. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan ng post na ito. Sadyang magulo lang talaga ang pag-iisip ko ngayon at wala akong mabahagian ng mga nararamdaman at naiisip ko, kaya naisip ko na dito ko na lang ilabas ang kung ano man itong mga tumatakbo sa isip ko. Kaya po sana ay sumakay kayo sa trip kong ito. Nawa ay maintindihan nyo kung ano man ang maisulat ko.

Kahapong Nagdaan

May mga kaganapan sa nakaraan mo na gusto mo ng kalimutan, pero kahit anong limut ang gawin mo... sadya talagang bumabalik sila. Ewan ko kung ano bang ibig sabihin ng biglaang paglitaw ng mga alaala sa aking balintataw na ayaw ko naman na maalala pa.

Kung hatid nito ay pasakit lang na kagaya ng nakaraan, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Dapat bang harapin ko ito ng buong tapang ngayon dahil dati, ito'y aking tinakbuhan?

Ang Antok Kong Diwa

Kumusta kayong lahat? Na-miss ko ang lugar na ito kung saan malaya akong isulat ang nararamdaman ko sa sarili kong wika. Nakaka-istress magsalita ng Ingles, lalo pa't nararamdaman mong may mali sa grammar mo. Hahaha. Pagbigyan nyo na ako. Hindi pa naman talaga ako masyadong perfekto pagdating sa Ingles eh pero naiintindihan niyo naman kahit papano ang baluktot kong Ingles, hindi ba? :) Mas masarap pa rin talagang magsulat at magsalit sa sarili nating wika. Hindi mo na kailangang mag-isip pa kung ano ba ang tamang salita.

Ako ngayon ay kasalukuyang nasa isang misyon. Hindi ko na lamang babanggitin kung tungkol saan at ano itong ginagawa ko. Gusto ko lang magpahayag ng aking nararamdaman dito tungkol sa mga nangyari sa akin sa mga nagdaang buwan.

Minsan... Nakakasawa na... NAKAKAPAGOD

May mga araw talaga na parang gusto ko nang maglaho na lang na parang bula. Di kasi ako naiintindihan ng iba eh at ang masakit dun, pinagdududahan pa ako ng kung anu-ano.

Ayoko nang gulo. Tahimik akong tao. Gusto ko nang matiwasay na pamumuhay.. Mahirap ba yun? Bakit parang halos lahat nalang ng mga tao parang ginagawang sagot sa problema ang gulo o away? Makakatulong ba yun?

Paniniktik

Ngayon lang ako nagka-crush ng sobrang malala. Di ko alam pangalan niya. Di ko alam  pero palage siya sa panaginip ko. Di mawaglit sa isipan ko. Hoooo! Ano ba to. Sigurado naman akong paghanga lang to. Walang pa ako dun sa level na chubachuchu na.

CTO

Okay sana eh kung alam ko pangalan nya at nang matiktikan ko siya sa Fesbuk. Kaso hindi eh. Yun yung masakit. Hahaha.

Hay naku crush. Wag ka kasi panay tingin. Natutunaw ako. Mabuti sana kong magpakilala ka kaso panay padaan-daan lang ginagawa mo. Ano beh talaga??? Kaloka ka.
Pagkatapos ng halalan, di na kita makikita. Paalam na ba to? Tsk.

Wala Naman Sa Itsura Yun!!! MGA CHISMOSA!!!

Badtrip lang. Kung sino pa yung pinagtitiwalaan mo nang lubos, siya pa yung sasaksak sayo pag nakatalikod ka na.

Alam ko, di ako kagandahan. Di ako kasing kinis nyo. Di ako kasing sikat nyo. Pero tanong ko lang, anong meron kayo? Ni wala nga kayong trabaho eh. Puro lang kayo chismisan. Ka-embyerna!

Photo grabbed: redbubble.com

Di ako maganda, di ako maputi, di ako kilala nang lahat pero ako ay ako. Nagtatrabaho, kumakayod at nagpapakahirap para sa mga taong mahal at pinapahalagahan ko.

Pinipigilan kong sarili kong di makapagsalita ng hindi maganda sa inyo kaya dito ko na lang ilalabas ang damdamin ko.

Di ako lumalabas ng bahay kasi alam ko, kahit wala akong pinapakialamang tao, meron at meron pa rin akong maririnig. Pero, andito na nga ako at nagtetengga sa bahay, meron pa ding dumadating sa akin? Ganyan na ba talaga ako kasikat dito? Wow ha! Pinantayan ko ba si Kris Aquino?

Hangad Ko Ang Kaligayahan Ninyo

Bilang anak,tanging hangad ko lamang para sa aking mga magulang ay mamuhay ng tahimik at maligaya. Kaya nagsumikap ako. Nagtrabaho ng biente kwatro oras para kahit papano, masuklian ko ang kanilang pagpapalaki at pagmamahal sa akin. At sa awa naman ng Diyos ay may mga naipundar naman ako kahit papano.

Nakakapagod Maghintay

Waiting On The World To Change, a photo by RiaPereira - here and there on Flickr.

Alam mo, pagod na akong maghintay sayo. Ano bang problema mo? Ako na lang palagi ang pinagbubuntunan mo ng init ng ulo mo. TAO ako! NASASAKTAN! 

Hindi porke't mataas ang respeto ko sayo ay kakayanin kong maghintay ng habang-buhay. Masakit lang isipan na parang binabalewala mo ang lahat ng ginagawa ko. Lahat ng mga pagsisikap ko at lahat-lahat na! Alam mo ba kung gaano kasakit yun? 

Abot hanggang langit ang respeto ko sayo pero ngayon di ko na alam saan napunta yun. Paulit-ulit mong dinudungisan ang respetong yun at pati tiwala ko sayo, unti-unti ng naglalaho.