Ang Sarap sa Pakiramdam

Sabi ng ibang tao, hindi daw biro ang responsibilidad na dala-dala ko sa murang edad pa lang. Nginingitian ko lang. Pero minsan, masarap sa pakiramdam na merong pumupuri sa mga nagawa at ginagawa mo. Naranasan niyo na ba yun?

Kung Hindi Ka Na Masaya, Bumitiw Ka Na!

Habang nakikinig ako sa awitin ni Jay R na Sa Isip Ko, hindi ko mapigilang maisip ang sitwasyon ng isa kong kaibigan. Ibinabahagi ko kasi sa kanya ang mga pangyayari sa buhay ko, siya naman ay ganoon din sa akin.

Sa kanyang pahintulot, ibabahagi ko dati ang kanyang pinagdadaanan. Isang tao na ang relasyon nila ng kanyang nobyo, at noong nakaraang buwan ay nagkalayo sila dahil kailangan ng kaibigan kong maghanapbuhay sa malayo. Pero simula noong nagkalayo na sila, panay na ang di pagkakasundo nila. Halos araw- araw na yung away nila. Tinanong ko siya minsan kung ano ba ang dahilan... sabi naman niya panay daw selos ng nobyo niya kahit wala namang katutoran. Kahit na mga pinsan niyang lalaki (na kasama niya sa trabaho) ay pinagseselosan din nito. Napaka-insecure din umano ng kanyang nobyo.

Photo grabbed from longdistancerelationships.net

Wag Abuso!

Naiinis ako! Ang nanay ko ay sadyang napakabuting tao talaga, hindi ako bias dito kasi kahit sino ang tanungin nyo dito sa may amin, halos siguro lahat pinagbigyan ng nanay ko sa tuwing nangangailangan sila. Wala naman akong problema sa pagiging mapag-bigay ng nanay ko, kasi kung meron lang kami, magbibigay naman kami eh.

Napuno lang siguro ako ngayon. Halos araw-araw ko nakikita yung taong to na kung makapambili, akala mo naman wala ng bukas (kung may pera sila) pero kung wala, andun sa bahay... grabe kung maka-puri sa nanay ko, sa akin, sa bahay namin. Hindi sa kung anu-ano man ha, pero halatang ang plastik lang. Pero kung meron silang pera, ni-anino di mo makikita sa bahay namin tapos sisiraan pa kami.

Ngayon mas kumulo ang dugo ko at uminit ulo ko... kasi ultimo kahoy na panggatong, hihiramin daw? Nakakaloka!!! Si mama naman, natural na maawain at matulongin, oo lang ng oo. Kaya umalma na ako! Di ako pumayag na pati kahoy na panggatong ay hihiramin pa. Pinaghirapan yung sibakin ng tatay ko at ibibigay na lang ng basta-basta, tapos pag meron sila, parang wala lang. Dadaan-daanan lang kami dito.

Sinabihan ko rin si Mama na tama na. Nakapagbigay ka na, tama na yun. Wag naman pati mga ganyang bagay ibibigay mo pa. Masasanay yung tao eh. Hiram ng hiram, wala namang trabaho. Nagiging tamad sila! Tama na yung nabigyan natin sila ng bigas at uulamin. Sila na bahala kung paano nila lulutoin yun!

Pasensya na po. Kailangan ko lang tong ilabas kasi ang sakit-sakit na sa dibdib. Sana naman yung mga tao maghanap din ng paraan para mabuhay kasi di naman sa lahat ng panahon makakatulong tayo. Naghihirap din kami. Marami kami kaya sana maintindihan nila.

Kung mayaman lang talaga ako, tutulongan ko lahat hanggang sa makakaya ko. Kaya lang, hindi eh. Yung kita ko, tama lang sa pang araw-araw na gastusin namin. Sana nakikita nila yun o baka sadyang nagbubulag-bulagan lang.

Kung Kaya, Bakit Hindi?

Madalas, pag napapadpad ako sa siyudad, hindi maiwasang mahabag ang aking damdamin pag nakakakita ako ng mga taong nanglilimus, lalo na yung mga matatanda na. Mas kaawa-awa yung mga matatanda na at walang bahay na mauwian at sa gilid lang ng kalye natutulog. Minsan, napapaiyak ako.

Photo grabbed from uwb2ms.blogspot.com

Minsan, may nakilala akong matandang mag-asawa sa kahabaan ng kalye sa Cebu. Hindi ko na lamang sila papangalanan at tatawagin ko na lamang sila na Nanay at Tatay.

Si Tatay ay hindi na nakakakita at akay-akay siya ni Nanay sa araw-araw na kanilang paglalakad sa mga kalsada doon sa Cebu. Nahabag ako sa aking nakita na pinapainum ni Nanay si Tatay ng kanilang baong tubig at gusto pa ni Tatay uminom pero wala na itong laman.

Lumabas ako ng aming tindahan at binigyan ng isang basong tubig para kay Tatay at isang basong tubig din para kay Nanay.

Umiyak si Nanay. Napaiyak na din ako sa di ko alam na dahilan.Tinanong ko si Nanay kung bakit siya umiiyak. Pero hindi sumagot si Nanay at nagpatuloy lamang sa pagluha kaya si Tatay na ang sumagot at ngumiti.