Nahihirapan Pero Lumalaban

Ang tagal ko na palang hindi nakakapagsulat dito. Ewan ko ba, wala talaga akong ganang magsulat nitong nakaraan. Ang dami kong planong isulat pero pag sinusubukan ko nang magsulat, parang bulang naglalaho lang ang mga saloobin na gusto kong isulat.

Nahihirapan na ako sa buhay ko. Ang dami-dami kong problema, ang dami-daming trahedya ang nangyayari sa pamilya ko. Pero kahit pa ganoon ay pilit pa rin akong nagpapakatatag para sa pamilya ko. Lumalaban kahit lugmok na lugmok na.

Ngingiti-ngiti ako sa harap nila, pero pag ako nalang mag-isa, nag-uunahan sa pagdaloy ang aking mga luha.

Medyo Magulo na Masaya

Grabe! Medyo nagulat ako sa simula ng taong ito. Sobra-sobrang problema ang hinarap at haharapin ko, at take note, Pebrero pa lang ngayon. Mukhang magiging puno ng hamon ang taon na ito para sa akin.

Pag may problema ako, sinusubokan ko talagang wag ng ipaalam sa pamilya ko. Ayaw kong mamroblema sila. Nagta-trabaho nga ako para mabawasan ang problema (a.ka. kahirapan) ng mga magulang ko. Ipinangako ko na rin yan sa sarili ko simula noong nagtapos ako ng hayskul, na magsisikap ako mai-angat sa buhay ang pamilya ko.

Imahe mula sa inspirably.com

Likas na Palangiti ang mga Pinoy

Ngayon ko lang napatunayan kung gaano katatag ang pamilyang Filipino. Kahit gaano pa kalaki ang problemang hinaharap natin, kapag kapiling natin ang ating mga pamilya, tila gumagaan ang lahat.

Kakaiba ang pamilyang Filipino, kasi nagagawa pa nating tumawa kahit na may mga mabibigat tayong problemang pilit nating binibigyang solusyon.

Photo grabbed from itsmeiarmie.blogspot.com

Ngiti lang, ngiti lang pag mayroong problema
Ngiti lang, daanin sa ngiti at tawa
Maari ngayon di mo malaman
Ang mga sagot sa mga katanungan
Ngiti lang, maaayos din yan, ngiti lang

Sa Paglipas ng Panahon

Ang bilis ng paglipas ng panahon. Parang kailan lang noong nagsimula akong ibahagi ang buhay ko sa mundo sa pamamagitan ng aking mga blogs. Ngayon, ay pang-limang taon ko na sa mundo ng blogging. Kinse anyos lamang ako ng magsimula akong magsulat ng mga kung anu-ano, ngayon ay bente anyos na ako.

Aaminin ko, may mga pagbabago akong napansin sa sarili ko sa nakalipas na limang taon ng buhay ko. Mga pagbabago sa mga paghahayag ko ng aking mga saloobin, sa aking ugali at sa aking point of view sa buhay. Dati-rati, talagang binabahagi ko lahat ng aking mga nararamdaman sa mga social media at kung anu-anong mapasok sa utak ko. Wala pa sa akin ang kahulugan ng privacy noon kaya share lang ng share ng mga kung anu-ano tungkol sa buhay ko.

Magulong Pag-iisip

Kumusta kayo? Ngayon lang ako napadalaw sa munti kong blog na ito. Medyo naging busy sa buhay sa labas ng internet. Nandito na naman ako para magbahagi ng aking saloobin at nararamdaman. Panibagong drama na naman!

Wala akong direksyon sa pagsisimula ko habang sinusulat ko ito. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan ng post na ito. Sadyang magulo lang talaga ang pag-iisip ko ngayon at wala akong mabahagian ng mga nararamdaman at naiisip ko, kaya naisip ko na dito ko na lang ilabas ang kung ano man itong mga tumatakbo sa isip ko. Kaya po sana ay sumakay kayo sa trip kong ito. Nawa ay maintindihan nyo kung ano man ang maisulat ko.

Wag Abuso!

Naiinis ako! Ang nanay ko ay sadyang napakabuting tao talaga, hindi ako bias dito kasi kahit sino ang tanungin nyo dito sa may amin, halos siguro lahat pinagbigyan ng nanay ko sa tuwing nangangailangan sila. Wala naman akong problema sa pagiging mapag-bigay ng nanay ko, kasi kung meron lang kami, magbibigay naman kami eh.

Napuno lang siguro ako ngayon. Halos araw-araw ko nakikita yung taong to na kung makapambili, akala mo naman wala ng bukas (kung may pera sila) pero kung wala, andun sa bahay... grabe kung maka-puri sa nanay ko, sa akin, sa bahay namin. Hindi sa kung anu-ano man ha, pero halatang ang plastik lang. Pero kung meron silang pera, ni-anino di mo makikita sa bahay namin tapos sisiraan pa kami.

Ngayon mas kumulo ang dugo ko at uminit ulo ko... kasi ultimo kahoy na panggatong, hihiramin daw? Nakakaloka!!! Si mama naman, natural na maawain at matulongin, oo lang ng oo. Kaya umalma na ako! Di ako pumayag na pati kahoy na panggatong ay hihiramin pa. Pinaghirapan yung sibakin ng tatay ko at ibibigay na lang ng basta-basta, tapos pag meron sila, parang wala lang. Dadaan-daanan lang kami dito.

Sinabihan ko rin si Mama na tama na. Nakapagbigay ka na, tama na yun. Wag naman pati mga ganyang bagay ibibigay mo pa. Masasanay yung tao eh. Hiram ng hiram, wala namang trabaho. Nagiging tamad sila! Tama na yung nabigyan natin sila ng bigas at uulamin. Sila na bahala kung paano nila lulutoin yun!

Pasensya na po. Kailangan ko lang tong ilabas kasi ang sakit-sakit na sa dibdib. Sana naman yung mga tao maghanap din ng paraan para mabuhay kasi di naman sa lahat ng panahon makakatulong tayo. Naghihirap din kami. Marami kami kaya sana maintindihan nila.

Kung mayaman lang talaga ako, tutulongan ko lahat hanggang sa makakaya ko. Kaya lang, hindi eh. Yung kita ko, tama lang sa pang araw-araw na gastusin namin. Sana nakikita nila yun o baka sadyang nagbubulag-bulagan lang.

Kahapong Nagdaan

May mga kaganapan sa nakaraan mo na gusto mo ng kalimutan, pero kahit anong limut ang gawin mo... sadya talagang bumabalik sila. Ewan ko kung ano bang ibig sabihin ng biglaang paglitaw ng mga alaala sa aking balintataw na ayaw ko naman na maalala pa.

Kung hatid nito ay pasakit lang na kagaya ng nakaraan, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Dapat bang harapin ko ito ng buong tapang ngayon dahil dati, ito'y aking tinakbuhan?

Umiibig na yata ako

... pero hindi nya alam at wala akong balak ipaalam sa kanya.

Takot akong masaktan. Ayoko na! Naranasan ko na minsan ang masaktan dahil sa pag-ibig at ayokong sumugal lalo pa't di ako siguradong pareho din ang kanyang nararamdaman sa akin.

Lalo pa't may sinisinta na siya. Haaaay! :(

Minsan... Nakakasawa na... NAKAKAPAGOD

May mga araw talaga na parang gusto ko nang maglaho na lang na parang bula. Di kasi ako naiintindihan ng iba eh at ang masakit dun, pinagdududahan pa ako ng kung anu-ano.

Ayoko nang gulo. Tahimik akong tao. Gusto ko nang matiwasay na pamumuhay.. Mahirap ba yun? Bakit parang halos lahat nalang ng mga tao parang ginagawang sagot sa problema ang gulo o away? Makakatulong ba yun?

Paniniktik

Ngayon lang ako nagka-crush ng sobrang malala. Di ko alam pangalan niya. Di ko alam  pero palage siya sa panaginip ko. Di mawaglit sa isipan ko. Hoooo! Ano ba to. Sigurado naman akong paghanga lang to. Walang pa ako dun sa level na chubachuchu na.

CTO

Okay sana eh kung alam ko pangalan nya at nang matiktikan ko siya sa Fesbuk. Kaso hindi eh. Yun yung masakit. Hahaha.

Hay naku crush. Wag ka kasi panay tingin. Natutunaw ako. Mabuti sana kong magpakilala ka kaso panay padaan-daan lang ginagawa mo. Ano beh talaga??? Kaloka ka.
Pagkatapos ng halalan, di na kita makikita. Paalam na ba to? Tsk.

Wala Naman Sa Itsura Yun!!! MGA CHISMOSA!!!

Badtrip lang. Kung sino pa yung pinagtitiwalaan mo nang lubos, siya pa yung sasaksak sayo pag nakatalikod ka na.

Alam ko, di ako kagandahan. Di ako kasing kinis nyo. Di ako kasing sikat nyo. Pero tanong ko lang, anong meron kayo? Ni wala nga kayong trabaho eh. Puro lang kayo chismisan. Ka-embyerna!

Photo grabbed: redbubble.com

Di ako maganda, di ako maputi, di ako kilala nang lahat pero ako ay ako. Nagtatrabaho, kumakayod at nagpapakahirap para sa mga taong mahal at pinapahalagahan ko.

Pinipigilan kong sarili kong di makapagsalita ng hindi maganda sa inyo kaya dito ko na lang ilalabas ang damdamin ko.

Di ako lumalabas ng bahay kasi alam ko, kahit wala akong pinapakialamang tao, meron at meron pa rin akong maririnig. Pero, andito na nga ako at nagtetengga sa bahay, meron pa ding dumadating sa akin? Ganyan na ba talaga ako kasikat dito? Wow ha! Pinantayan ko ba si Kris Aquino?

Mabilis Lang ang Dalawang Taon

Sa pagpunta ko ngayong darating na Abril sa bansang Hong Kong para sa isang misyon, na sana maipasa ko at kung maipasa ko man, ako ay mananatili muna doon para gampanan ang aking tungkulin sa kompanyang aking pinaglilingkuran. 

At kung hindi ko man maipasa ang misyong iyon, ako ay uuwi dito sa Pilipinas at maghihintay uli ng dalawang taon para magkaroon ng tsansang madestino sa ibang bansa. 

Napaisip naman ako. Sayang din kung hindi ko maipasa ito sa pagkakataong ito. Pero kung hindi man, mabilis lang ang dalwang taon. Parang ilang araw lang yan na lilipas at di mo mamalayan. 

Ganyan nalang. Positibong pag-iisip at nang hindi mabaliw ang lola! :/

Hangad Ko Ang Kaligayahan Ninyo

Bilang anak,tanging hangad ko lamang para sa aking mga magulang ay mamuhay ng tahimik at maligaya. Kaya nagsumikap ako. Nagtrabaho ng biente kwatro oras para kahit papano, masuklian ko ang kanilang pagpapalaki at pagmamahal sa akin. At sa awa naman ng Diyos ay may mga naipundar naman ako kahit papano.

Ang Sarap ng Buhay Pag Bata Ka

birthday ng bunso kung kapatid (yung naka-green)

Alam mo yung feeling na bata ka, tapos kunting lambing at iyak mo lang, nakukuha mo na yung gusto mong kendi, cake o laruan. Syempre yung abot-kaya ng bulsa ng mga magulang natin.

Nakaka-miss yung mga araw na tanging problema mo lang ay ang baon mo sa pagpasok sa paaralan araw-araw. Yung pag di na kasya yung tsinelas mo, pabibili ka lang ng rambo or spartan na tsinelas tapos na ang iyong dilemma. Di na big issue kung anong brand man ito, basta tsinelas.

Yung mga araw na pag nagtatampo ka, kaunting joke at lambing lang ng isa sa mga magulang mo, okay na...
Tapos patutulogin ka pa tuwing hapon para daw lumaki. Diba? Walang masyadong pinapagawa sayo?

Ang sarap ng buhay pag bata ka! Pramis...

Nakakapagod Maghintay

Waiting On The World To Change, a photo by RiaPereira - here and there on Flickr.

Alam mo, pagod na akong maghintay sayo. Ano bang problema mo? Ako na lang palagi ang pinagbubuntunan mo ng init ng ulo mo. TAO ako! NASASAKTAN! 

Hindi porke't mataas ang respeto ko sayo ay kakayanin kong maghintay ng habang-buhay. Masakit lang isipan na parang binabalewala mo ang lahat ng ginagawa ko. Lahat ng mga pagsisikap ko at lahat-lahat na! Alam mo ba kung gaano kasakit yun? 

Abot hanggang langit ang respeto ko sayo pero ngayon di ko na alam saan napunta yun. Paulit-ulit mong dinudungisan ang respetong yun at pati tiwala ko sayo, unti-unti ng naglalaho.