Salamat sa Buhay Mo

Matagal-tagal na rin pala ang huling entry ko sa blog na ito. Na-miss kong mag sulat. Ang daming nangyari... 

Sinimulan ko ang blog na ito para magkaroon ako ng outlet kung saan pwede kong isulat ang mga bagay-bagay, suhestiyon na rin ito ng namayapa kong Briton na amo. Sabi niya, therapeutic daw ito. Totoo naman.

Ang bata-bata ko pa... Natatawa at nahihiya ako sa mga naisulat ko dito. Kung anu-ano nalang pala talaga. 🤣

Nabanggit ko nga na ang daming nangyari sa buhay ko nitong mga nakaraang taon. Alam ko kayo din, lalo na nitong nakalipas na tatlong taon. 

Mga Takot Ko Ngayong 2017

Isang buwan na rin pala ang nakalipas mula noong huli kong post sa blog na ito. Medyo wala akong gana na magsulat nitong nakaraan, pero babawi ako. Isa kasi sa mga goals sa taong ito ay maging mas aktibo na sa mga blogs ko. 

Marami akong gustong magawa at makamit sa taong 2017, pero marami ring takot na kaakibat ang mga ito.

Ito ang ilan sa mga ikinakatakot ko:

Kung Hindi Ka Na Masaya, Bumitiw Ka Na!

Habang nakikinig ako sa awitin ni Jay R na Sa Isip Ko, hindi ko mapigilang maisip ang sitwasyon ng isa kong kaibigan. Ibinabahagi ko kasi sa kanya ang mga pangyayari sa buhay ko, siya naman ay ganoon din sa akin.

Sa kanyang pahintulot, ibabahagi ko dati ang kanyang pinagdadaanan. Isang tao na ang relasyon nila ng kanyang nobyo, at noong nakaraang buwan ay nagkalayo sila dahil kailangan ng kaibigan kong maghanapbuhay sa malayo. Pero simula noong nagkalayo na sila, panay na ang di pagkakasundo nila. Halos araw- araw na yung away nila. Tinanong ko siya minsan kung ano ba ang dahilan... sabi naman niya panay daw selos ng nobyo niya kahit wala namang katutoran. Kahit na mga pinsan niyang lalaki (na kasama niya sa trabaho) ay pinagseselosan din nito. Napaka-insecure din umano ng kanyang nobyo.

Photo grabbed from longdistancerelationships.net

Ipon-ipon din pag may time

Napapansin ko lang kung gaano na ako kaiba mag-isip ngayon kumpara noong isang taon. Dati, pag nagka pera  waldas agad. Ngayon, pag dumating ang sahud, sampung porsyento ng kita ko inilalagay ko sa savings tapos yung natira pinaghahatian na sa mga bills, tuition, mga utang, pang araw-araw na gastos at iba pa.

Wag Abuso!

Naiinis ako! Ang nanay ko ay sadyang napakabuting tao talaga, hindi ako bias dito kasi kahit sino ang tanungin nyo dito sa may amin, halos siguro lahat pinagbigyan ng nanay ko sa tuwing nangangailangan sila. Wala naman akong problema sa pagiging mapag-bigay ng nanay ko, kasi kung meron lang kami, magbibigay naman kami eh.

Napuno lang siguro ako ngayon. Halos araw-araw ko nakikita yung taong to na kung makapambili, akala mo naman wala ng bukas (kung may pera sila) pero kung wala, andun sa bahay... grabe kung maka-puri sa nanay ko, sa akin, sa bahay namin. Hindi sa kung anu-ano man ha, pero halatang ang plastik lang. Pero kung meron silang pera, ni-anino di mo makikita sa bahay namin tapos sisiraan pa kami.

Ngayon mas kumulo ang dugo ko at uminit ulo ko... kasi ultimo kahoy na panggatong, hihiramin daw? Nakakaloka!!! Si mama naman, natural na maawain at matulongin, oo lang ng oo. Kaya umalma na ako! Di ako pumayag na pati kahoy na panggatong ay hihiramin pa. Pinaghirapan yung sibakin ng tatay ko at ibibigay na lang ng basta-basta, tapos pag meron sila, parang wala lang. Dadaan-daanan lang kami dito.

Sinabihan ko rin si Mama na tama na. Nakapagbigay ka na, tama na yun. Wag naman pati mga ganyang bagay ibibigay mo pa. Masasanay yung tao eh. Hiram ng hiram, wala namang trabaho. Nagiging tamad sila! Tama na yung nabigyan natin sila ng bigas at uulamin. Sila na bahala kung paano nila lulutoin yun!

Pasensya na po. Kailangan ko lang tong ilabas kasi ang sakit-sakit na sa dibdib. Sana naman yung mga tao maghanap din ng paraan para mabuhay kasi di naman sa lahat ng panahon makakatulong tayo. Naghihirap din kami. Marami kami kaya sana maintindihan nila.

Kung mayaman lang talaga ako, tutulongan ko lahat hanggang sa makakaya ko. Kaya lang, hindi eh. Yung kita ko, tama lang sa pang araw-araw na gastusin namin. Sana nakikita nila yun o baka sadyang nagbubulag-bulagan lang.

Minamahal o Kinakainisan Ba si Papa Jack?

Kilala nyo ba si Papa Jack? Siya yung sikat na DJ sa Love Radio na ume-ere tuwing alas nuwebe ng gabi hanggang alas dos o alas tres yata.

photo credits: starmometer.com

Siya si Papa Jack. Actually, noong una di ko talaga siya kilala or ano ginagawa niya. Basta ang alam ko may Papa Jack na nag-eexist sa internet. Nagpa-follow kaya ako ng Papa Jack Advices at Papa Jack Quotes sa Twitter.

Nakilala ko lang siya at ano ang ginagawa niya last month ng na-open ko yung FM radio ng cellphone ko na tune in nga sa frequency ng stasyon nila.

Ano ba ginagawa niya? DJ nga siya, diba? Hahaha. Sinagot ko lang ang sarili kong tanong. Bungol! hahaha. Seryoso, DJ po si Papa Jack at magaling siyang magbigay ng advice sa mga callers niya. Para siyang doctor love.

Mabilis Lang ang Dalawang Taon

Sa pagpunta ko ngayong darating na Abril sa bansang Hong Kong para sa isang misyon, na sana maipasa ko at kung maipasa ko man, ako ay mananatili muna doon para gampanan ang aking tungkulin sa kompanyang aking pinaglilingkuran. 

At kung hindi ko man maipasa ang misyong iyon, ako ay uuwi dito sa Pilipinas at maghihintay uli ng dalawang taon para magkaroon ng tsansang madestino sa ibang bansa. 

Napaisip naman ako. Sayang din kung hindi ko maipasa ito sa pagkakataong ito. Pero kung hindi man, mabilis lang ang dalwang taon. Parang ilang araw lang yan na lilipas at di mo mamalayan. 

Ganyan nalang. Positibong pag-iisip at nang hindi mabaliw ang lola! :/

Ang Sarap ng Buhay Pag Bata Ka

birthday ng bunso kung kapatid (yung naka-green)

Alam mo yung feeling na bata ka, tapos kunting lambing at iyak mo lang, nakukuha mo na yung gusto mong kendi, cake o laruan. Syempre yung abot-kaya ng bulsa ng mga magulang natin.

Nakaka-miss yung mga araw na tanging problema mo lang ay ang baon mo sa pagpasok sa paaralan araw-araw. Yung pag di na kasya yung tsinelas mo, pabibili ka lang ng rambo or spartan na tsinelas tapos na ang iyong dilemma. Di na big issue kung anong brand man ito, basta tsinelas.

Yung mga araw na pag nagtatampo ka, kaunting joke at lambing lang ng isa sa mga magulang mo, okay na...
Tapos patutulogin ka pa tuwing hapon para daw lumaki. Diba? Walang masyadong pinapagawa sayo?

Ang sarap ng buhay pag bata ka! Pramis...

Ang Bilis ng Panahon

Parang kahapon lang, isa akong emoterang nagdadalaga at ngayon, kahit papano nag matyur naman ng kaunti (nag-eemote pa din minsan). Baguhan pa lang ako noon sa pagsulat at nagsimula ako sa Triond tapos nagseryoso sa blogging hanggang sa dumami ang mga ito at sumali din sa ibang writing at earning sites. Pero iba pa rin talaga bumalik kung saan ka nagsimula, diba?

Kaya ngayon, sinisikap kong magbalik-loob sa Triond. Yup! Magbalik-loob. Matalinghaga! haha! :) Diba? Nag-eemote pa din ako! Itong post nato ang ebidensya.

Nag-isang taon na pala ako sa Triond noong Enero. Sos! Di ko man lang namalayan. Sayang! Nagpa piyesta sana ako. Sa Triond kaya ako na discover ng kasalukuyan kong employer ngayon kaya ang laki ng pasasalamat ko sa Triond.

O kayo, baka di pa kayo member ng Triond, sali na kayo. Marami kayong makukuhang kaalaman doon. Sana sumali kayo bilang referral ko. Ito ang link ko oh: http://www.triond.com/rw/469471. Sali kayo ha? Hintayin ko kayo don!

Hiatus Muna

SMILE! :)

Oy, nasa internet cafe ako. Eh kayo ba naman manakawan ng laptop? Tsk! Buti na lang understanding si bossing. Pa e-mail - e-mail na lang muna sa mga updates ngayon dahil wala pa akong PC. Hindi naman pwede gumawa ng websites sa cafe. Tsk! :(

Mga ilang araw na din yung nagdaan simula nong mawala yung laptop ko. Nakaka-miss din mag puyat noh? Nasanay na maging night owl eh.

So, yun na nga! Putek na mga akyat-bahay gang na yun, muntik ng mapanganib ang posisyon ko. Buti na lang naipaliwanag ko agad sa higher management anong nangyare. BUTI na lang talaga at naiintindihan nila ako. Eh kung sana pwede akong mag-advance para makabili ng bagong laptop, wala na sana ako dito sa madilim na cafe sa amin. Tsk! Di pa daw pwede eh. Pero may right time din dyan! :)

HIATUS muna aketch mga blogpals ah? See y'all soonest! ♥