Magulong Pag-iisip

Kumusta kayo? Ngayon lang ako napadalaw sa munti kong blog na ito. Medyo naging busy sa buhay sa labas ng internet. Nandito na naman ako para magbahagi ng aking saloobin at nararamdaman. Panibagong drama na naman!

Wala akong direksyon sa pagsisimula ko habang sinusulat ko ito. Hindi ko alam kung ano ang kalalabasan ng post na ito. Sadyang magulo lang talaga ang pag-iisip ko ngayon at wala akong mabahagian ng mga nararamdaman at naiisip ko, kaya naisip ko na dito ko na lang ilabas ang kung ano man itong mga tumatakbo sa isip ko. Kaya po sana ay sumakay kayo sa trip kong ito. Nawa ay maintindihan nyo kung ano man ang maisulat ko.

Wag Abuso!

Naiinis ako! Ang nanay ko ay sadyang napakabuting tao talaga, hindi ako bias dito kasi kahit sino ang tanungin nyo dito sa may amin, halos siguro lahat pinagbigyan ng nanay ko sa tuwing nangangailangan sila. Wala naman akong problema sa pagiging mapag-bigay ng nanay ko, kasi kung meron lang kami, magbibigay naman kami eh.

Napuno lang siguro ako ngayon. Halos araw-araw ko nakikita yung taong to na kung makapambili, akala mo naman wala ng bukas (kung may pera sila) pero kung wala, andun sa bahay... grabe kung maka-puri sa nanay ko, sa akin, sa bahay namin. Hindi sa kung anu-ano man ha, pero halatang ang plastik lang. Pero kung meron silang pera, ni-anino di mo makikita sa bahay namin tapos sisiraan pa kami.

Ngayon mas kumulo ang dugo ko at uminit ulo ko... kasi ultimo kahoy na panggatong, hihiramin daw? Nakakaloka!!! Si mama naman, natural na maawain at matulongin, oo lang ng oo. Kaya umalma na ako! Di ako pumayag na pati kahoy na panggatong ay hihiramin pa. Pinaghirapan yung sibakin ng tatay ko at ibibigay na lang ng basta-basta, tapos pag meron sila, parang wala lang. Dadaan-daanan lang kami dito.

Sinabihan ko rin si Mama na tama na. Nakapagbigay ka na, tama na yun. Wag naman pati mga ganyang bagay ibibigay mo pa. Masasanay yung tao eh. Hiram ng hiram, wala namang trabaho. Nagiging tamad sila! Tama na yung nabigyan natin sila ng bigas at uulamin. Sila na bahala kung paano nila lulutoin yun!

Pasensya na po. Kailangan ko lang tong ilabas kasi ang sakit-sakit na sa dibdib. Sana naman yung mga tao maghanap din ng paraan para mabuhay kasi di naman sa lahat ng panahon makakatulong tayo. Naghihirap din kami. Marami kami kaya sana maintindihan nila.

Kung mayaman lang talaga ako, tutulongan ko lahat hanggang sa makakaya ko. Kaya lang, hindi eh. Yung kita ko, tama lang sa pang araw-araw na gastusin namin. Sana nakikita nila yun o baka sadyang nagbubulag-bulagan lang.

May Pag-asa Pa

Sadyang may mga panahon talaga sa buhay ng isang tao na napapa-isip siya. May mga panahon na punong-puno siya ng kalungkutan, napakaraming mga tanong na naghihintay ng kasagutan. 

Napapa-isip ako, kung wala ang mga isiping ganito, ano kayang klaseng buhay meron ang tao? Posible kaya na mamuhay ang tao na walang problema? 

Kahapong Nagdaan

May mga kaganapan sa nakaraan mo na gusto mo ng kalimutan, pero kahit anong limut ang gawin mo... sadya talagang bumabalik sila. Ewan ko kung ano bang ibig sabihin ng biglaang paglitaw ng mga alaala sa aking balintataw na ayaw ko naman na maalala pa.

Kung hatid nito ay pasakit lang na kagaya ng nakaraan, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Dapat bang harapin ko ito ng buong tapang ngayon dahil dati, ito'y aking tinakbuhan?

Minamahal o Kinakainisan Ba si Papa Jack?

Kilala nyo ba si Papa Jack? Siya yung sikat na DJ sa Love Radio na ume-ere tuwing alas nuwebe ng gabi hanggang alas dos o alas tres yata.

photo credits: starmometer.com

Siya si Papa Jack. Actually, noong una di ko talaga siya kilala or ano ginagawa niya. Basta ang alam ko may Papa Jack na nag-eexist sa internet. Nagpa-follow kaya ako ng Papa Jack Advices at Papa Jack Quotes sa Twitter.

Nakilala ko lang siya at ano ang ginagawa niya last month ng na-open ko yung FM radio ng cellphone ko na tune in nga sa frequency ng stasyon nila.

Ano ba ginagawa niya? DJ nga siya, diba? Hahaha. Sinagot ko lang ang sarili kong tanong. Bungol! hahaha. Seryoso, DJ po si Papa Jack at magaling siyang magbigay ng advice sa mga callers niya. Para siyang doctor love.

Noong Wala Pa Ang Digital Camera

Naaalala mo pa ba ang mga panahong wala pa ang digital camera? Mga panahong kailangan mo pang maghanap ng isang litratista o di naman kaya ay kailangan mo pang pumunta sa estudyo ng isang litratista para magpakuha lamang ng litrato? Kung inyo pang naaalala, tuwing mga espesyal na okasyon lamang tayo nagpapakuha ng litrato, hindi ba?

Kung ating iisipin, napakapayak ng ating pamumuhay noon. Kontento sa mga bagay-bagay. Dati, kailangan pa nating maghintay ng ilang araw para makuha ang ating mga litrato galing sa litratista. Pero ngayon? Mabilis pa sa alas-kuatro, kung gugustohin, ayan na agad-agad ang iyong inaasam na litrato. Kung dati ay inilalagay pa natin sa photo album ang mga litrato, ngayon naman, sa Facebook o Instagram na natin inilalagay.

Ang Antok Kong Diwa

Kumusta kayong lahat? Na-miss ko ang lugar na ito kung saan malaya akong isulat ang nararamdaman ko sa sarili kong wika. Nakaka-istress magsalita ng Ingles, lalo pa't nararamdaman mong may mali sa grammar mo. Hahaha. Pagbigyan nyo na ako. Hindi pa naman talaga ako masyadong perfekto pagdating sa Ingles eh pero naiintindihan niyo naman kahit papano ang baluktot kong Ingles, hindi ba? :) Mas masarap pa rin talagang magsulat at magsalit sa sarili nating wika. Hindi mo na kailangang mag-isip pa kung ano ba ang tamang salita.

Ako ngayon ay kasalukuyang nasa isang misyon. Hindi ko na lamang babanggitin kung tungkol saan at ano itong ginagawa ko. Gusto ko lang magpahayag ng aking nararamdaman dito tungkol sa mga nangyari sa akin sa mga nagdaang buwan.